Dutch

Have I Got News For You!

by Paul Strikwerda in Articles, Book, Career, Dutch, Freelancing, International, Personal, Promotion, VO Atlanta 30 Comments

Paul Strikwerda

If you’re a follower of this blog you’re probably wondering why you keep seeing stories in some strange European language. Frankly, it started as a one-off thing for my Dutch friends and colleagues.

Because I’ve been away from home for twenty years, most people had no idea what had happened to me. I literally disappeared off the map when I left the Netherlands with my entire life packed up in two suitcases and a plastic bag.

Yes, people… I am one of those immigrants who came to your country in search of a better life, ready to steal your jobs and marry your women. You better watch out!

A DUTCH TREAT

Anyway, I wanted to let my fellow-Netherlanders know what I’d been up to since I left my motherland, and that’s why I started writing in Dutch. I had to talk myself into it though, because I wasn’t sure if I still had it in me. Most of my thoughts are in English, I speak English all day long, and ninety percent of what I read and write is in English. I didn’t want to make a fool of myself penning pieces in Denglish.

After my first Dutch article was published, it became clear I had no reason to be worried. Over three hundred people read the story of my exodus and liked it. I didn’t think there were even three hundred voice actors in Holland. Better still, people wanted me to keep on writing, and that’s what I did. So far, there are six chapters and there’s more to come. 

Now, here’s the thing. I have no way to ensure that my Dutch stories will only go to my Dutch subscribers. So, if English is your preferred language I hope you will do me a favor. Just ignore the blog posts in Dutch and wait for a new English story on Thursday. If you’re Dutch, you are in luck because you get two articles for the price of one!

CHANGING COURSE

With that out of the way I’d like to share some news with you. I am in the process of realigning my business with new and exciting plans that are in part based on what I am physically and mentally able to accomplish. You probably remember that the stroke I had in March of last year has forced me to seriously slow down and rethink my priorities.

My mind would love to continue as if nothing has happened, but my body disagrees. A permanent tremor in one of my vocal folds limits the time I am able to record voice-overs. My voice tires much faster, and no amount of vocal exercises has changed that. Mind you: this does not mean I can’t do any recordings.

As I speak, I am learning to do more with less. Fortunately, my clients and my agents completely understand, so they’re not sending me 600-page novels, or auditions for video games that require dying a thousand agonizing deaths.

KEEPING MY PRESENCE

Just because my vocal folds are taking a bit of a back seat doesn’t mean I have lost my voice completely. In Holland we say: “Onkruid vergaat niet,” meaning “Weeds don’t die.” I can assure you that I will continue to have a voice in our community.

At VO Atlanta (March 26 – 29, 2020), I’ll be leading a 3-hour workshop called Boosting Your Business with a Blog, and I’ll do a presentation on The Incredible Power of Language.

I am working on a second book, and I will continue to write this blog with a double dose of truthiness and snarcasm. If things go according to plan, 50% of my business is going to be devoted to content creation, 20% to speaking, and 30% to helping others succeed.

Here’s an example of that last category. Some of my Dutch colleagues want to spread their professional wings, and try their luck abroad. These folks need a tour guide who’s been there and done that.

In the coming months I’ll be coaching some of Holland’s top-tier talent and taking them to VO Atlanta. I’d like you to get to know them, and that’s why I’ll be interviewing each one of them for this blog. Stay tuned, these folks will knock your socks off!

ONLINE ACTIVITIES

All of the above means that I have to have a website that reflects this shift in focus. That’s why I am working with the splendid team at voiceactorwebsites on a complete overhaul of the Nethervoice site. According to Joe Davis who heads voiceactorwebsites, Nethervoice.com is already the number one individual voice-over site on the interweb, and I am going to strengthen that position even more.

Expect a site that truly showcases my writings, featuring a clean, sophisticated design, and a new, simpler way to subscribe. Of course it is going to load super fast and it’s 100% mobile-friendly. Because I’m pretty picky, all of this is going to take a while to accomplish, but it will be worth waiting for!

Thanks for your continued support and patience during this time of transition.

It means the world to me!

Tot de volgende keer.

Till next time!

Paul Strikwerda ©nethervoice

PS Be sweet: Subscribe, Share & Retweet

Send to Kindle

In voor- en tegenspoed

by Paul Strikwerda in Articles, Career, Dutch, Personal 2 Comments

onze bruiloft

This is the continuation of my American adventures, written for my friends and colleagues in the Netherlands. It is in Dutch, and if you’re looking for a new story in English, please come back on Thursday!

Paul

Wat doe je als de zaken in je leven niet gaan zoals je zou willen?

Ga je bij de pakken neerzitten en jezelf ontzettend zielig vinden, of sla je het stof van je af en kijk je omhoog naar de hemelsblauwe lucht?

Het is uiteindelijk een kwestie van focus.

Als je je concentreert op alles wat er mis is, dan voel je je binnen de korte keren depressief en lusteloos. Als je focust op al het goede en mooie in de wereld, dan ga je je gelijk een stuk vrolijker en energieker voelen.

Het is dezelfde wereld. Alleen de manier waarop je kiest te kijken is radicaal anders.

Op basis van mijn ervaring geloof ik innig dat de dingen waar wij ons dagelijks het meeste op focussen ons het meest beïnvloedden en sturen. “What you think, you become,” zei Boeddha al (hij was onwijs wijs).

Vergelijk het met voedsel. Als jij je elke dag volpropt met junk food, dan is dat aan je lijf te zien. Eet je gezond, dan reageert je lichaam daar ook op. Hetzelfde geldt voor een mentaal dieet.

Na mijn scheiding zette ik mezelf op dat mentale dieet, daarbij geholpen door een geheim wapen: mijn beltoon. Elke keer als iemand me telefoneerde klonk het begin van de Shaffy Cantate, een aanstekelijke melodie die me onmiddellijk in een goede stemming bracht. In NLP noemen ze dat een positief anker. Vergelijk het met de bel van Pavlov’s hond.

Op sommig dagen had ik die beltoon meer nodig dan op andere. De moeder van mijn dochter maakte me het leven zuur, mijn baan in het callcentrum was geestdodend, en ik miste mijn Hollandse vrienden en familie. Dankzij m’n werkschema voelde ik me altijd uitgeblust, maar ik wilde niet dat de zorg voor mijn dochter daar onder zou lijden.

NIET MEER ALLEEN

Na een jaar op mezelf te zijn geweest groeide langzaam de behoefte aan een goede vriend of vriendin. Maar als je elke dag om twee uur ’s ochtends naast je bed staat, ’s middags voor je kind zorgt en ’s avonds vroeg gaat slapen, dan is er weinig gelegenheid voor sociale contacten.

Dan maar het internet op.

Dankzij Match.com en eHarmony.com merkte ik tot m’n verbazing dat ik nogal goed in de markt lag. Ik had een baan, een interessante internationale achtergrond, en…. een kleine dochter. Voor veel al wat minder jonge vouwen bleek ik een uitgelezen kans om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Ikzelf had zoiets van: laten we eerst maar eens kijken of we het samen leuk kunnen hebben voordat ik je aan Skyler voorstel. Na twee stukgelopen relaties was ik voorzichtig geworden.

Ik zou boeken kunnen volschrijven over de klungelige manier waarop ik mijn eerste afspraakjes inging, maar je bent natuurlijk het meest geïnteresseerd in mijn voice-over verhaal. Die draad pak ik iets later weer op, dat beloof ik. Na een aantal maanden van dates met dames die meer in mijn dochter geïnteresseerd waren dan in mij, vond ik nog steeds geen Match en zeker geen eHarmony.

Opgeven deed ik niet zo makkelijk, dus besloot ik het nog maar eens via Yahoo Personals te proberen. En tijdens een driedaags proeflidmaatschap gebeurde het. Pamela, die via een profiel van een vriendin naar iemand op zoek was om mee te skiën, stuurde me een berichtje. Hoe was ze nou bij mij terechtgekomen?

Heel simpel. Om haar zoektocht wat gerichter te maken toetste ze de trefwoorden “ski” en “skiing” in. Eén van de dingen die ik in mijn profiel has geschreven was dit:

“I’m originally from the Netherlands. The country is as flat as a pancake, so I do not ski.”

Dat ene zinnetje zou ons hele leven op slag veranderen. Onderschat dus nooit hoe kleine dingen grote invloed kunnen hebben!

EEN NIEUWE RELATIE

Pam was uitvoerend musicus, en ze gaf fluit- en pianoles. Dat sprak mij met m’n musicologie achtergrond meteen aan. Ook bleken we alle twee sinds onze tienerjaren vegetariër te zijn. Ze was redelijk bereisd en sprak verschillende talen, en dat is niet iets wat de meeste Amerikanen kunnen zeggen. Verder had ze een helder hoofd en hield ze enorm van de natuur.

Na een paar afspraakjes wisten we dat we verder met elkaar wilden, en nam Pam me mee naar een skigebied in de Pocono bergen. “If this is going to be serieus,” zei ze, “You’ll have to learn how to ski. Otherwise you won’t see much of me in the winter.”

Een uur later stond ik op de lange latten naar een instructeur te luisteren, en even later ging ik met angst en beven de helling af. Het was niet bepaald elegant maar het ging wel snel, een stijl waar ik tot op de dag van vandaag om bekend sta.

new familyIk had zo m’n eigen voorwaarden voor onze relatie. Als het tussen Pam en Skyler niet zou klikken, dan zouden we alleen vrienden blijven. Toen Pam uiteindelijk bij mij over de vloer kwam was Skyler één jaar oud en kon ze al aardig op haar beentjes staan. Pam ging op de grond zitten en Skyler kwam gelijk lachend naar haar toe dribbelen. Ze plofte vervolgens in Pam’s schoot neer en bleef daar een uur lang zitten.

Ik wist genoeg!

VERHUIZING

Een jaar later verhuisde ik naar Easton waar Pam woonde, en in oktober 2004 zijn we in onze woonkamer door de burgemeester getrouwd. Skyler was ons bloemenmeisje. Ik bleef gewoon in het callcentrum werken maar moest nóg vroeger m’n bed uit omdat Easton een uur verder weg lag. Op een natte herfstochtend ben ik achter het stuur in slaap gevallen en heb ik mijn auto tegen een rotsblok total loss gereden. Ikzelf kwam er wonderbaarlijk genoeg zonder kleerscheuren van af.

Het was daarom letterlijk een geluk bij een ongeluk dat het internationale enquêtebureau waar ik werkte er achter kwam dat ze de interviews die we deden makkelijk konden vervangen door online vragenlijsten. Computers vonden het geen probleem om constant uitgescholden te worden, en leverden betrouwbare antwoorden op.

Na onze wittebroodsweken zat ik dus vrij snel zonder werk, en diende ook een ander probleem zich aan. Pam leed al sinds haar kinderjaren aan multiple sclerose maar dat kon je bijna nergens aan merken. Het vroegtijdig overlijden van haar moeder raakte haar diep, en zorgde ervoor dat allerlei symptomen de kop op staken. Ze verloor haar balans, haar spieren verstijfden en verzwakten, en op sommige dagen kwam ze moeilijk uit haar woorden. Onze buren dachten dat ze soms dronken thuiskwam.

Na lang tegensputteren kocht ze uiteindelijk een wandelstok, een looprek en later ook een elektrische scooter.

Was dit het begin van het einde, of was er nog hoop op herstel?

Paul Strikwerda ©nethervoice

Send to Kindle

Trouble in Paradise

by Paul Strikwerda in Articles, Dutch, Personal 2 Comments

I was in heaven.

The Jamaican sun was shining bright and beautiful. The azure waters were calm and picture perfect.

En ik merkte dat ik al helemaal in het Engels zat te denken en te dromen. Dat krijg je als je de taal dag en nacht om je heen hoort. Immersion is the best teacher.

Mijn trouwdag was begonnen met een massage in de buitenlucht en een champagne ontbijt onder de palmbomen van ons vijf sterren resort.

Een week geleden zat ik nog voor de grap op een tropische vakantie te bieden die online werd geveild, en met het grootste geluk van de wereld won ik een week voor twee personen in een all-inclusive.

Nu stond ik onder een romantisch prieeltje dat op steigers midden in de blauwe oceaan was gebouwd. Een plaatselijke predikant met een zwaar Bob Marley accent keek me vragend aan.

Ik kon hem nauwelijks verstaan omdat de drilboren op de kust weer luidkeels aan hun werk waren begonnen. Ons paradijselijk verblijf werd namelijk onder onze ogen verbouwd. Dat verklaarde meteen waarom we voor een dubbeltje op de eerste rang zaten.

“…from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, till death do us part…” herhaalde ik luidkeels.

Even later was ik voor de tweede keer getrouwd. Lang zou het niet duren.

Het goede nieuws was dat ik binnen de kortste keren legaal in de VS kon werken. Als voice-over én als NLP trainer. We hadden het geluk dat een Outward-Bound organisatie voor randjongeren hun teams bij ons op training stuurde. Mijn vrouw en ik vertrokken daarom naar North-Carolina en Idaho om een aantal cursussen te geven.

Intussen speelde Joanne van Mike Lemon Casting me regelmatig opdrachten toe, maar daar was niet van rond te komen. Niemand had in die tijd een thuisstudio, en ik was dus afhankelijk van wat ik bij m’n agent kon boeken.

GEZINSUITBREIDING

Negen maanden later veranderde ons leven voorgoed toen Skyler werd geboren. Dat betekende dat we niet meer konden reizen, en dat onze uitgaven flink omhoog gingen. Ik vond het daarom verstandig om een meer permanente baan te zoeken, en zo kwam ik bij een internationaal enquête bureau terecht waar ze op zoek waren naar mensen met een talenknobbel.

Het blokkendozerige call center zag er precies zo grauw uit als duizenden andere call centers. Mensen zaten als melkvee tussen grijze afscheidingswandjes gepropt, futloos starend naar het beeldscherm dat hun leven dicteerde. Koptelefoon op het hoofd, en een script voor de neus. Een script waar je niet van af mocht wijken.

Ik had het twijfelachtige voorrecht om namens Dell dagelijks IT managers te bevragen over hun bevindingen met de hardware die ze gebruikten “op een schaal van nul tot tien waarbij nul zeer ontevreden betekent en tien zeer tevreden. U kunt elk nummer kiezen.”

Het “aardige” was dat die tevredenheidsonderzoeken zeker een half uur tot een uur in beslag namen. Niemand had daar zin in, omdat zo’n beetje elke computer maker op aarde de IT managers van hun werk hield met de meest onnozele vragen. Het was dan ook een sport om die mensen over te halen om toch mee te doen zonder door hen te worden uitgescholden. Dat lukte meestal niet. Maar zoals mijn supervisor zei:

“Every NO is one step closer to a YES.”

VOOR DAG EN DAUW

Omdat ik drie talen goed beheerste belde ik vanuit Pennsylvania met Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Mijn werkdag begon om negen uur ’s ochtends Europese tijd. Ik stond dus om twee uur in de ochtend op, om om drie uur half slapend aan het werk te gaan.

Om twaalf uur ’s middags zat mijn werkdag er op, en ging ik naar huis om voor Skyler te zorgen. Het was een gruwelijk schema, maar het gaf me wel de gelegenheid om samen met mijn dochter te zijn.

Sinds haar geboorte was de relatie met haar moeder allesbehalve geweldig. Ze gaf me het gevoel dat ik gedaan had waar ze me voor aan de haak had geslagen. Nu het kind eenmaal was geboren, was ik in haar ogen niet veel meer dan een handige oppasvader.

Het is onmogelijk om een goede relatie te hebben als de liefde van één kant komt. Het brokkelt snel af en gaat van tweezaam naar eenzaam. Het voelde ook heel dubbel aan. Ik was zielsgelukkig met mijn dochter, en diep bedroefd over mijn huwelijk. Hoe langer de situatie duurde, hoe ongezonder het voor mij werd. Waar had ik dit toch aan verdiend?

KROMME LIJNEN

Als journalist had ik ooit een diepgaand gesprek met kardinaal Simonis over het onrecht in de wereld. Ik vroeg hem naar de zin van het lijden. Als God liefde is, waarom gaan fijne mensen vóór hun tijd dood, en waarom genieten kampbeulen lekker van hun oude dag? Waarom treft het kwaad goede mensen? 

“Meneer Strikwerda,” zei de kardinaal terwijl hij een sigaartje opstak, “God schrijft recht met kromme lijnen.”

Op dat moment vond ik het een nogal makkelijk antwoord, maar kijkend in de ogen van mijn dochter begon ik het te begrijpen. Zij was het levende bewijs van dat uit iets slechts toch iets goeds en moois kan voortkomen. Dat praat het lijden niet goed, maar plaatst het wel in een ander perspectief. 

ECHTSCHEIDING

Omdat alle betrokkenen zich nog in mijn naaste omgeving bevinden wil ik niet in details treden over het drama dat zich voor mijn ogen ontvouwde. Ik realiseerde me toen nog niet dat de Amerikaans rechtspraak is gebaseerd op keiharde confrontatie waarbij de rechter onaantastbaar is en moeders automatisch het voordeel van de twijfel krijgen. De enigen die er rijk van worden zijn de advocaten. 

Ik wilde graag een belangrijke rol in het leven van mijn dochter blijven spelen in een land waar dat nog steeds ongebruikelijk is. In de rechtszaal werd ik als een vreemdeling behandeld die zijn dochter waarschijnlijk naar Nederland zou ontvoeren en nooit meer terug zou keren. Dat was nooit in me opgekomen, maar ik werd wel als een potentiële kidnapper gezien.

Verder vond de rechter dat ik met mijn Britse accent nogal arrogant overkwam. In Amerikaanse films hebben veel criminele masterminds een Engels accent. De connectie tussen Brit en slechterik is daarom al gauw gemaakt, maar probeer maar eens te bewijzen dat je vanwege je komaf, je accent en je geslacht gediscrimineerd wordt. 

Enfin, het zal je niet verbazen dat ik aan het kortste end trok, en dat was iets dat zich in jaren van juridische strijd steeds weer zou herhalen. Gedurende de echtscheidingsprocedure was me al duidelijk geworden dat de moeder van mijn dochter niet zou rusten totdat ik mijn baan zou verliezen, bankroet zou gaan, en voorgoed naar Nederland zou vertrekken.

Waar die drang vandaan kwam, daar kwam ik later pas achter.

Gelukkig braken er na mijn scheiding betere tijden aan, en begon de zon langzaam weer te schijnen!

Paul Strikwerda ©nethervoice

Send to Kindle

Een Rampjaar

by Paul Strikwerda in Articles, Career, Dutch, Personal Leave a comment

I’m in a bit of a pickle, and I only have myself to blame.

A few weeks ago I started blogging in Dutch, and some of my English speaking friends have been wondering why they’re receiving articles they can’t read.

Let me assure you: it’s only temporary. I just don’t have a way to send my Dutch contributions to my Dutch speaking subscribers only. There will be a new story in English each week. Just skip this post and read my article about a lucrative side hustle: emceeing live events!

ELF SEPTEMBER

Het was najaar 2001. Amerika was net opgeschrikt door de brute terroristische aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon. Passagiers van vlucht 93 wisten nipt een aanslag op Washington, D.C. te voorkomen. Familie en vrienden uit Nederland belden me paniekerig op omdat ze gehoord hadden dat er een gekaapt vliegtuig in Pennsylvania was neergestort.

In de dagen na nine-eleven liepen opeens overal geüniformeerde mannetjes met machinegeweren rond. Ouders knuffelden elkaar en hun kinderen bij elk afscheid met hernieuwde intensiteit. De restaurants waren leeg want het voelde ongepast om lekker uit eten te gaan.

Terwijl de natie in nationale rouw was gedompeld begon ik aan een nieuw hoofdstuk in mijn carrière. Een hoofdstuk dat begon in een oud verbouwd pakhuis, vlakbij de haven van Amerika’s eerste hoofdstad, Philadelphia. The City of Brotherly Love.

Het was de eerste woensdag van de maand. Geen gehaktdag, maar de maandelijkse open casting call bij Mike Lemon. Ze noemen het terecht een Cattle Call, omdat de gangen van het castingbureau zwart zagen van de mensen die allemaal hun kunstjes kwamen tonen. Jongleurs, buiksprekers, hip hop dansers, coloratuur sopranen, fotomodellen…. en een verdwaalde Nederlander met een omroepverleden.

Iedereen die zich inschreef kreeg een nummer en daarna begon het lange wachten. Opgefokte ouders met jengelende kinderen gingen aan mij voorbij. Puisterige pubers warmden zich ongegeneerd op. En ik vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam deed, zonder goocheltrucs of danspasjes.

MIJN SCREENTEST

“Mister Strick-Word-Aah?” klonk het uit een hoek. Ik werd in een donkere kamer geleid met een camera en een fel licht.

“Strick-Word-Aah, what kind of name is that?” vroeg iemand in het duister.

“It’s Dutch. I’m from Holland.”

“Poland? I though you were Dutch?” zei de stem.

“Holland as in the Netherlands,” antwoordde ik.

“Ah, the Netherlands. Why didn’t you say so? I know the Netherlands. Clogs. Tulips. Windmills. The people are very tall and everybody speaks English. I like the Netherlands!”

Hij ging verder:

“So, let’s see what you got for us today. Stand in front of the camera, state your name, and tell us about yourself.”

Na amper twee zinnen onderbrak hij me.

“You don’t sound like you’re from the Netherlands. You sound like you’re from England, but not quite… Interesting. Give me two seconds.”

Hij draaide zich om en riep “Get me Joanne.”

Twee minuten later kwam er een struise vrouw binnenlopen.

“Joanne, I want you to meet Paul. He’s from Holland. Paul, meet Joanne, our voice-over director. The two of you should talk.”

“Mike, Manoj is on the phone,” fluisterde Joanne. “He says it’s urgent.”

Manoj is de “M” in M. Night Shyamalan, de maker van The Sixth Sense (“I see dead people!”) voor wie Mike Lemon alle casting deed.

Joanne wandelde me van het donker in het licht naar een kamer die van de vloer tot aan het plafond gevuld was met cassettebandjes.

“That’s all my talent,” zei Joanne met een brede lach. “I represent over a thousand voices but I’ve never had someone from the Netherlands. What’s your story?”

Een paar koppen koffie later had ik het gevoel dat ik met een oude vriendin aan tafel zat. Joanne Joella had net als ik een radio achtergrond. Ze was adjunct professor in het theater department van een locale universiteit. Bekende en onbekende acteurs huurden haar in als stemmen- en dialect coach. Haar persoonlijkheid was wat ze hier “larger than life” noemen. Joviaal, aanstekelijk uitbundig, en lekker luidruchtig.

Die middag gingen we aan het werk met allerlei scripts. “I want to know how well you can take direction,” zei ze. “You can have the best voice in the world, but if you can’t follow instructions you’re never going to make it.”

De paar uur die ik met haar spendeerde was een masterclass in stem acteren, en pas later besefte ik dat ik ook auditie aan het doen was. De middag vloog om, en toen het tijd was om te vertrekken zei Joanne: “I think I might have something for you. I’ll call you tomorrow.”

Toen ik Mike Lemon Casting verliet besefte ik dat ik opeens een echte Amerikaanse agent had.

Wow!

My first headshot

UIT DE ILLEGALITEIT

Een week later ging ik terug naar Philadelphia voor de opname van mijn eerste commercial, een radioreclame voor Hersheypark, het pretpark van een bekende chocoladefabriek. Een maand later lag er een vette cheque bij mij in de brievenbus, dik verdiend door een Hollandse kaaskop zonder werkvergunning.

Houston, we’ve got a problem. 

De snelste manier om legaal in de Verenigde Staten te kunnen werken, was om Amerikaans staatsburger te worden. Dat was alleen na 9/11 een stuk moeilijker geworden. De procedure kon jaren duren, zelfs voor iemand uit een neutraal land als Nederland.

“I see only one solution,” zei mijn partner.

“What might that be?” wilde ik weten. 

“We’ve got to get married. They can’t deny you citizenship once we’ve tied the knot.”

Eerlijk gezegd was ik nog helemaal niet aan trouwen toe. Aan de andere kant wilde ik graag voice-overs blijven opnemen. Ik was het oberen zat, en de kans die me bij Mike Lemon geboden werd was een dream come true.

“Ik wil er eerst een nachtje over slapen,” zei ik. “This is too important.”

Het werd een slapeloze nacht van wikken en wegen, van voors en van tegens. Hoe meer ik er over nadacht, hoe minder zeker ik van mijn zaak was. 

Maar toen de zon eindelijk opkwam, wist ik wat ik wilde.

En zo nam ik de beste en slechtste beslissing van m’n leven.

wordt vervolgd

Paul Strikwerda ©nethervoice

 

Send to Kindle

De Ezel en de Steen

by Paul Strikwerda in Articles, Career, Dutch, Personal 4 Comments

New Hope, PA

New Hope, Pennsylvania. Dat was de poëtische naam van het Amerikaanse dorpje waar ik na mijn vertrek uit Nederland terechtkwam.

Het sfeervolle New Hope is gelegen aan de brede Delaware rivier, en staat na Hollywood in makelaarskringen bekend als Amerika’s duurste plaats qua onroerend goed.

Oscar Hammerstein had er een buitenhuis waar hij z’n bekendste musicals schreef en de jonge Stephen Sondheim inspireerde. Main Street is gevuld met dure restaurants, gay bars, galleries vol kleurrijke “kunst,” en winkeltjes waar je wierook, pendels en kristallen kan kopen.

In de zomer trilt het dorp van de honderden Harley’s die dagelijks door de straten denderen. Om elf uur ‘s ochtends wordt er buiten al Budweiser gedronken om de taco’s mee weg te spoelen die meestal in Cheez Whiz (kunstkaas) worden gedipt. Een beter voorbeeld van de verfijnde Amerikaanse keuken kan je niet bedenken.

Het was bijna Kerst. Ik had honderd dollar op zak, en kon zonder rijbewijs of auto nergens komen. Openbaar vervoer leek niet of nauwelijks te bestaan. Dat was iets voor gekke socialistisch landen. In Nederland had ik nooit een auto nodig gehad. Op mijn Brompton vouwfietsje reed ik overal naartoe, en ging verder met de trein.

Ik was in New Hope op uitnodiging van het Instituut voor Holistische Studies. Het was de bedoeling dat ik daar NLP en hypnose trainingen zou gaan geven. Dat klinkt heel nobel, maar eerlijk gezegd was ik eigenlijk op de vlucht. Ik hield het niet meer uit in Holland.

UIT ELKAAR GEGROEID

Terwijl het met onze trainingen in Utrecht steeds beter ging, verslechterde mijn verhouding met degene met wie ik de cursussen gaf. Mijn vrouw.

We hadden beide andere ambities op het gebied van eventuele gezinsuitbreiding, en we dachten verschillend over welke richting we met ons trainingsbedrijfje uitwilden. Mijn vrouw raakte verder intensief betrokken bij wat ik zag als een sektarische beweging die draaide om een charismatische leider die over bijzondere krachten scheen te beschikken. Hoewel ik mezelf spiritueel noem, kon ik daar absoluut niet in meegaan.

Toen ons huwelijk afbrokkelde werd het bijna onmogelijk om nog trainingen met elkaar te geven. Mijn vrouw vertrok naar het buitenland om zich te verdiepen in Universele Energie. Ze vond er het begrip dat ze van mij niet kreeg. Intussen boorde ik mijn contacten aan om te kijken of ik elders les kon geven. Dat bleek in Amerika te zijn.

Sinds mijn BBC tijd in Londen speelde ik al met het idee om Nederland achter me te laten. Ik vond het te klein en te kneuterig. En nu wilde ik weg uit alles wat me pijnlijk herinnerde aan de vele jaren die ik met mijn vrouw had gehad. Zou het in de VS niet lukken, dan kon ik altijd weer terugkomen.

WAT IS SUCCES?

Daar zat ik dus, met m’n twee koffers en een plastic zak.

De eerste levensles die ik in Amerika leerde had te maken met de definitie van succes. Succes is één van die woorden die iedereen in de mond neemt, maar niemand vraagt: “Wat bedoel je daar nou eigenlijk mee?” En omdat we allemaal uitgaan van onze eigen definitie is het makkelijk om langs elkaar heen te praten, denkend dat we het over hetzelfde hebben.

Zakelijk gezien was succes voor mij het wekelijks geven van trainingen aan groepen van tenminste twintig mensen op een professionele locatie. Dat waren mensen die aan het eind van het traject het gevoel hadden dat ze er meer uit hadden gekregen dan ze er financieel in hadden geïnvesteerd.

Mijn partner in New Hope vond ook dat ze een succesvol bedrijfje runde. Ze gaf één op één therapie in haar huiskamer, en af en toe een cursus aan hooguit een man of vijf. Als ze iemand van het roken afhielp was dat voor haar een succes. Dat is natuurlijk mooi, maar elke week twintig cursisten opleiden zet toch wel wat meer doden aan de zijk. 

Ik dacht in Amerika in een gespreid bedje te stappen, maar in realiteit kon mijn partner de huur amper betalen en dat had ze me niet verteld. Stilletjes gokte ze er op dat ik mijn Nederlandse succes in Amerika kon evenaren, en daar was ik niet op voorbereid.

THE AMERICAN DREAM

Allereerst was ik als toerist het land binnengekomen zonder een werkvergunning. Daar had ik in de haast niet aan gedacht. Ten tweede kende ik de kolossale Amerikaanse markt niet. Het mag dan het land van de ongekende mogelijkheden zijn, maar hoe boor je die in vredesnaam aan?

Voorbeeld: met een effectieve advertentie in een paar Nederlandse dagbladen kon je het hele land bereiken zonder dat het veel kostte. De gemiddelde Amerikaan koopt maar af en toe een krant voor de sportuitslagen en de kortingscoupons. Men gaat zeker niet op zoek naar NLP-advertenties. De meesten mensen hebben trouwens geen idee wat NLP is. Hypnose is iets voor een televisie show waar volwassen mensen als een kakelende kip door het beeld lopen.

Verder zijn Amerikanen geobsedeerd door werken en hebben ze weinig vrije tijd om trainingen te volgen. Ze nemen hun vakantiedagen niet eens op (als ze die al hebben) omdat ze bang zijn dat hun baan bij afwezigheid door iemand anders wordt weggekaapt. En als ze kunnen kiezen tussen de nieuwste breedbeeldtelevisie of persoonlijke groei, dan wint de televisie het meestal (de persoonlijke groei komt vanzelf wel door het vele zitten).

Eerlijk gezegd wilde ik na een paar maanden al weer terug naar Nederland, maar ik was bang om voor een loser te worden aangezien. Ik besloot toch te blijven, zeker toen mijn Amerikaanse partner ook in andere opzichten een partner begon te worden.

Wat was dat ook al weer over ezels en stenen? 

LANG LEVE DE HORECA

Omdat het met de trainingen voor geen meter liep en er toch geld in het laatje moest komen besloot ik plan B in werking te stellen. Ik vond een baan waar je geen werkvergunning voor nodig had.

Ik werd ober!

Binnen een paar maanden ging ik dus van een positie als trainer die me meer dan anderhalve ton per jaar opleverde, naar een plek waar ik letterlijk voor een fooi moest werken. Dat was wel even slikken. Oberen is overigens een nobel beroep. Negentig procent van de acteurs in New York en Los Angeles oefenen het met groot succes langdurig uit.

Ik wil niet opscheppen, maar als verdwaalde Europeaan viel ik beslist in de smaak. Allereerst hoefden ze me niet te vertellen aan welke kant van het bord het mes en de vork thuishoorden. Ook kon ik het witte wijnglas van het rode wijnglas onderscheiden. Dat alleen al maakte indruk. Met mijn talenkennis imponeerde ik menige gast, en jongere mannen en oudere vrouwen wilden me na een tweegangen menu graag als toetje mee naar huis nemen.

No, thank you. 

ROLLENSPEL

Voor mij was het kelner zijn een rol die ik speelde. Hoe beter ik acteerde, hoe meer geld ik verdiende. Het gaf me ook de gelegenheid om mensen te observeren, naar hun accenten te luisteren, en hun maniertjes af te kijken.

Ook leerde ik hoe ik bepaalde dagschotels kon verkopen door ze in taal te omschrijven die mensen deed watertanden. Ik leerde de kunst van “upselling.” Ik smeerde mijn gasten duurdere wijnen aan, verse kreeft, en kaviaar. En niemand verliet mijn tafel zonder toetje! Hoe meer geld ze uitgaven, hoe groter mijn fooi. Die training zou me later goed van pas komen toen ik weer voor mezelf begon. 

Intussen trainde ik mijn geheugen door het onthouden van de bestellingen van tientallen veeleisende gasten in een hectische omgeving (“Can I have the steak medium rare without capers but with a side of green beans and some dressing on the side? Make that ranch dressing. No wait, instead of steak I’ll have the chicken with mashed potatoes. Are the peas fresh or frozen?”).

Het was vermoeiend werk, lang op de benen staan, aardig blijven tegen ongemanierde mensen, maar ook een praatpaal zijn voor eenzame gasten.

“Kunt u de tafel voor twee dekken?” vroeg de oude man. “Het is vandaag mijn trouwdag, en mijn vrouw en ik gingen altijd naar dit restaurant om het te vieren. Dit was onze tafel.” Hij liet me een foto van zijn geliefde zien. “This is my Annie. She’s with the Lord now. A drunk driver took her from me on her birthday. She was the love of my life.”

Later die avond konden we nog even napraten. Hij wilde weten waar ik vandaan kwam en wat ik in Nederland had gedaan. Zijn ogen lichtten op toen ik hem vertelde over mijn radio- en televisieverleden. Het was alsof hij die wereld kende.

Bij zijn vertrek nam hij me bij de hand.

“Don’t stay in this place too long,” zei hij zacht. “It’s not for you. Call this place instead. I’m sure they’d love to have you!”

Hij duwde een visitekaartje in mijn hand.

MIKE LEMON CASTING, PHILADELPHIA

wordt vervolgd

Paul Strikwerda ©nethervoice

Send to Kindle

Een Zinkend Schip

by Paul Strikwerda in Articles, Career, Dutch, Freelancing, Personal 2 Comments

Wat doe je als je merkt dat je op een zinkend schip zit? Laten we de boot SS Wereldomroep noemen.

Je hebt drie mogelijkheden:

1. Je geniet van de omgeving en hoopt dat alles weer goed komt;

2. je gaat in een reddingssloep van boord, of

3. je werkt extra hard om het vaartuig drijvende te houden.

Er is ook nog een vierde, meer radicale optie, en die werd gekozen door een beminnelijke collega met een lange staat van dienst. Hier is een hint: zijn werk was zijn leven.

Toen zijn baan werd wegbezuinigd sprong hij overboord en werd later teruggevonden, bungelend aan een brug.

De zachtaardige, stille man die altijd had gedacht dat hij onmisbaar was, was binnen een week vergeten.

Laat dat maar even bezinken.

MIJN GROTE KANS

De meeste mensen om mij heen dachten dat de ondergang van Radio Nederland nog niet zo’n vaart zou lopen. Ze genoten van hun omgeving en hoopten op betere tijden. Ikzelf koos voor optie drie, maar werkte achter de schermen hard aan nummer twee.

Stel dat Gerrit den Braber net zo enthousiast over mij zou zijn als Ilse Wessel. Wat voor deuren zou dat openen? Ik durfde haast niet te dromen. Zelfs mijn vrouw wist nog van niks. Eerst maar eens horen of ik een kans zou maken. Daarna zien we wel verder, was mijn redenering.

Het was 3 mei 1997. Ik lag na een late dienst nog wat uit te slapen toen mijn geliefde me een dampende kop koffie kwam brengen. “Alles goed?” vroeg ik.

“Ja hoor” zei ze. “Ik heb net even een wasje gedraaid en naar De Dingen van de Dag geluisterd.”

“Is er nog iets gebeurd in de wereld?” wilde ik weten.

in de Wereldomroep studio

“Jij zit ook altijd aan het nieuws te denken,” zei mijn vrouw met terechte frustratie.

“Ik weet het. Het is beroepsdeformatie. Ze betalen me om op de hoogte te blijven van al het wereldleed.”

“Over leed gesproken,” zei mijn vrouw. “Weet je wie er vannacht is overleden?”

“Geen idee,” zei ik. “Vertel.”

Gerrit den Braber.”

Ik verslikte me abrupt in de hete koffie en die spoot met een bruine straal over het witte dekbed.

“Het is maar goed dat ik net de was aan het doen ben,” reageerde mijn vrouw. “Ben jij okay? Je ziet eruit alsof jij een spook gezien hebt.”

“Ik denk dat ik net een teken van het universum heb gekregen,” antwoordde ik in shock. “Zeg… zullen we straks even praten over dat trainingsbedrijf waar we het al zo lang over hebben gehad? Iets zegt me dat de tijd rijp is om daar nu aan te beginnen.”

Het was mijn optie nummer twee.

PERSOONLIJKE GROEI

Het ambivalente van een freelance baan is dat het permanente onzekerheid koppelt aan een hoop vrijheid en verantwoordelijkheid. Hoe je daarmee omgaat is helemaal aan jou. De meeste mensen hebben baat bij voorspelbaarheid en structuur, en dat vinden huisbazen, banken en de belastingdienst wel zo prettig. Je weet elke maand precies wat er binnenkomt. Saai maar betrouwbaar. En zo achterhaald.

Soms denk ik dat ik als freelancer geboren ben, omdat ik altijd al alles zelf wilde doen. Ik kon slecht werken onder domme bazen die hun baan te danken hadden aan het Peter Principle. Je weet wel, de arrogante klunzen die waren bevorderd tot een positie waar ze te weinig voor in huis hadden. Daar liepen er in Hilversum te veel van rond. Keizers zonder kleren.

Als freelancer gebruikte ik mijn vrije tijd om trainingen te volgen op het gebied van persoonlijke groei en ontwikkeling. Ik kwam daarbij uit op NLP, maar niet bij het vuurlopen waar Tony Robbins-imitator Ratelband bekend door werd. Mijn tak van Neuro-Linguistisch Programmeren was minder hype en meer therapie. Ik was voortdurend op zoek naar “het probleem achter het probleem,” en naar het ontdekken van iemands ongekende vermogens

met NLP trainer Tad James

Toen mijn vrouw en ik in Nederland de Practitioner en Master Practitioner opleiding hadden afgerond, volgden wij in Costa Mesa (Californië) de trainersopleiding. Ons doel was om ooit samen cursussen te geven. We keerden een aantal zomers als assistent-trainers terug naar Amerika, en werden in Lancaster (Pennsylvania Dutch Country) ook nog opgeleid tot hypnotherapeut.

MEDIA MOE

Ik kon dit alles combineren met mijn omroepwerk, maar op het moment dat mijn eigen programma bij Radio Nederland de nek werd omgedraaid en mijn collega zelfmoord pleegde, bleef één zin maar door mijn hoofd spoken:

“Waar doe ik het in hemelsnaam toch allemaal voor?”

Bij de geëngageerde IKON had ik nog het idee dat ik de wrede wereld kon veranderen met reportages en interviews. Als mensen over al het onrecht in de samenleving horen, dan komen ze wel in actie, dacht ik naïef. Toch bleef de zeespiegel maar stijgen, bleven ploerten aan de macht, en werden mensen het meeleven en meelijden moe. 

Ze wilden afleiding en amusement. Bloot en spelen.

Voor mij was er maar één conclusie:

Educatie (al of niet via de media) leidt niet tot transformatie.

Als informatie echt tot gedragsverandering kon leiden, dan zou niemand meer te veel eten, kettingroken of roekeloos rijden. We weten tenslotte dat dat slecht voor ons is. Maar échte verandering komt van binnenuit, en NLP and hypnose waren manieren om dat binnenste naar buiten te krijgen.

SUCCES

met één van mijn studenten

Terugkijkend ben ik trots dat we ons trainingsinstituut binnen twee jaar op de kaart wisten te zetten. Onze eerste cursus had vijf deelnemers, de tweede tien, en het werden er meer en meer. Hoewel we het niet om het geld deden kwamen er mooie bedragen op onze bankrekening binnen, en dat maakte het voor mij makkelijk om Hilversum te verlaten. 

Bevrijd van de negativiteit en stress van het nieuws genoot ik er elke dag van om het beste uit mijn cursisten (en mezelf) te halen. Ik voelde me zo happy als het lachende mannetje op de Life is Good t-shirts!

Niets wees er nog op dat ik vlak voor de Kerst van 1999 huis en haard zou achterlaten om een nieuw leven te beginnen in een ver land waar ik eigenlijk niks mee had.

wordt vervolgd

Paul Strikwerda ©nethervoice

 

Send to Kindle

Het Mannetje van de Radio

by Paul Strikwerda in Articles, Career, Dutch, International, Journalism & Media, Personal 12 Comments

Vandaag doe ik iets dat ik nog nooit eerder heb gedaan.

Ik schrijf dit blog in het Nederlands.

Wat is daar nou nieuw aan, zal je misschien denken, maar sinds ik in 2007 met dit blog ben begonnen heb ik altijd in het Engels geschreven. De meeste van de bijna veertig duizend mensen die mijn schrijfsels elke week toegemaild krijgen spreken die taal. Vandaar.

De laatste tijd heb ik wat meer contact met jullie, mijn Nederlandse collega’s, en daarom wil ik dit verhaal graag in mijn moerstaal vertellen. Als je me later op Facebook of Instagram tegenkomt, dan heb je tenminste een beter idee wie die Friese Nederlandse Amerikaan eigenlijk is.

Ga er maar even voor zitten.

THE AMERICAN DREAM

Ik weet nog goed dat ik eind 1999 op de luchthaven van Philadelphia aankwam. Mijn hele leven zat opgepropt in twee koffers en een plastic zak.

Een grote groep gillende meiden wachtte me hysterisch huilend op. Die waren natuurlijk niet voor mij gekomen, maar voor de jongens van de razend populaire band *NSYNC die in hetzelfde vliegtuig naar Amerika waren teruggekeerd. Hun grootste hit op dat moment was “Bye, bye, bye.

Na 36 jaar in Holland te hebben gewoond en gewerkt was het ook voor mij “Bye, bye, bye.” Wat ik achterliet was een gebroken hart, een bedroefde familie, fijne vrienden, en een droombaan als baas van mijn eigen trainingsbedrijf.

Het was maar goed dat ik toen nog niet wist dat ik binnen twee jaar opnieuw zou trouwen, vader zou worden, in een slepende vechtscheiding terecht zou komen, dat mijn dochtertje kanker zou krijgen en mijn derde vrouw moest leren leven met MS. Ik had nog geen idee dat ik bijna aan een beroerte zou komen te overlijden, en dat ik amper twee maanden daarna achter de tralies zou worden gegooid.

Amerika. Het land van de onbegrensde mogelijkheden!

Ironisch genoeg waren de Verenigde Staten het laatste land waar ik ooit terecht had willen komen. Ik had niets met de cultuur. Ik vond de meeste mensen maar dom, luid en oppervlakkig, en mijn taalgevoelige oren hielden niet van het accent dat ik overal om me heen hoorde.

Als ik al ergens naartoe had willen emigreren, dan was het wel Engeland. Het land van de stiff upper lip, Monty Python, Shakespeare en de BBC. Maar voor mij liep de weg naar het Verenigd Koninkrijk wel via Hilversum.

PUBLIEKE OMROEP

Mijn omroep avontuur begon toen ik als 18-jarige geselecteerd werd voor de tweede generatie van AVRO’s MINJON, de Miniatuur Jongeren Omroep Nederland. Ik studeerde in die tijd musicologie in Utrecht, en het leek me wel wat om later klassieke muziekprogramma’s te presenteren.

Bij de stoffige AVRO kreeg ik de unieke kans om alle aspecten van radio en televisie te leren kennen, daarbij geholpen door oude rotten in het vak. Ze zagen blijkbaar wel wat in me, want een jaar later werd ik gevraagd of ik samen met Tosca Hoogduin (“voor wie wil gaan slapen, maar nog niet kan”) een programma zou willen presenteren. Zo leerde ik ook producer Imme Schade van Westrum kennen die bekend stond als “de man achter Willem Duys.”

Tosca ontfermde zich als een moeder over mij, en als ze in de microfoon sprak, resoneerde de tafel in de spreekcel mee met haar diep doorrookte stem. Hoewel ze er in de studio nooit eentje opstak, werd de ruimte snel gevuld door de geur van sigaretten die ze uitwalmde. Wij raakten ons radioprogramma “Play it Again” kwijt toen een AVRO-baas op ons tijdstip een Sinatra show wilde presenteren. De man bleek voorzitter van de Nederlandse Frank Sinatra fanclub te zijn.

NAAR DE IKON

Voor mij was het inmiddels tijd om mijn maatschappelijke dienstplicht te vervullen, en dat deed ik bij de Interkerkelijke Omroep Nederland. Die periode begon dramatisch met de dood van Koos Koster, Hans ter Laag, Jan Kuiper en Joop Willemsen, vier journalisten die in El Salvador door militairen weren vermoord.

Paul (L), in een pij bij het afscheid van IKON radio directeur Barend de Ronden. Links Pia Dijkstra.

Dankzij de IKON werd ik ondergedompeld in de wereld van geëngageerde journalistiek. Ik produceerde, ik presenteerde, en ik ging als reporter de straat op. Als zoon van een Gereformeerd predikant en lid van een Gregoriaans koor, voelde ik me als een vis in het water in de wereld van de religie. Ik interviewde net zo makkelijk Eelco Brinkman, de verbannen bisschop Bär, of zijn baas kardinaal Simonis. Ook kreeg ik de kans om met schrijver Henk Barnard te werken. Henk was de man achter “Pipo de Clown” en “Ja zuster, nee zuster,” de televisie waar ik mee was opgegroeid.

Hilversum is maar een klein dorp, en omdat de IKON geen eigen studios had kwam ik vaak over de vloer bij de NCRV en de KRO. Op een dag was ik aan het monteren toen er een omroeper onwel werd in de studio naast mij. Zijn technicus stormde in paniek binnen en vroeg of er iemand was die in kon vallen. Het enige wat ik hoefde te doen was praten tot aan de pips.

Zo begon mijn carrière als freelance omroeper. Mijn stem was jarenlang voor de NCRV te horen, de KRO, de IKON en later ook de Evangelische Omroep. In het nieuwe omroepcentrum lagen de continuiteitsstudios van radio 1, 2, 3, 4, en 5 tegenover elkaar aan hetzelfde “plein.” Op sommige dagen riep ik op het hele uur om voor de KRO op radio 5, en op het halve uur voor de EO op Radio 2. Beide omroepen betaalden gewoon het volle pond.

Bob van der Houven zat in die tijd vaak voor de klassieke zender in de spreekcel. Als hij een lange symfonie draaide hadden we even tijd om in de kantine Ducktales to improviseren. Hij speelde de neefjes en ik deed Donald Duck. Het was het begin van een lange vriendschap.

EINDELIJK NAAR LONDON

Mijn Londense werkplek

Nadat de bevlogen Wim Koole met pensioen was gegaan trad Geerten van Empel bij de IKON aan als directeur. Geerten bood me de kans om een jongensdroom in vervulling te brengen: werken bij de BBC! Dankzij de vele coproducties waren de lijntjes met London kort, en kreeg ik zomaar een eigen bureau in Yalding House. Ik ging als producer bij het Religious Department aan de slag.

In die tijd woonde ik in de peperdure wijk Kensington, in de buurt van het huis van princes Diana. Een rijke erfgename verhuurde tegen een zacht prijsje kleine cottages aan BBC-personeel. Die cottages waren vroeger voor het personeel van de koningin.

Ik had destijds een bekakt Engels accent, en dat opende heel wat deuren voor me. Zo ging ik undercover bij de Britse tak van Opus Dei (een ultra-conservatieve groep binnen de katholieke kerk), ik nam muziekprogramma’s op in de Abbey Road studios, en ik lunchte met rabbi Jonathan Sachs, de chief rabbi of the Commonwealth.

Mijn sluitstuk was het maken van een uur durende Paas special op Radio One, de meest beluisterde zender. Dit programma, “A Damn Good Lie,” zou later de Sandford St Martin Prize winnen voor “excellence in religious broadcasting.”

EEN WERELDBAAN

Terug bij de IKON leverde dat alles een oer-Hollands “Whatever” op, en het werd me snel duidelijk dat ik die club een beetje ontgroeid was. Gelukkig was de Wereldomroep (RNW) op zoek naar iemand voor het programma “Kerk en Samenleving,” (beter bekend als “Kerk en Samenzwering”) dat vroeger door Pia Dijkstra werd gemaakt.

met technicus Rien Otterspeer

Omdat niemand bij Radio Nederland ook maar enige kennis van of affiniteit met het religieuze leven had, en we de paters in Afrika toch tevreden moesten houden, kreeg ik vrij spel. Dat pakte goed uit, want elke week kreeg ik post van enthousiaste luisteraars uit de hele wereld. Op een terugkeerweekend van missionarissen ergens in het zuiden, werd ik al snel omringd door blije broeders en zusters die mijn stem herkenden. Ik had heuse fans, en ze spraken allemaal met een zachte G!

Mijn eilandje binnen de Wereldomroep was mooi en ook kwetsbaar. Bezuinigingen waren op komst, en er gingen zelfs geruchten over opheffing. Het internet bleek onze grootste vijand te zijn, maar de bedrijfsleiding dacht dat wel te kunnen overleven. Ik probeerde intussen te overleven door mijn halve baan aan te vullen met omroepen en nieuwslezen, werk dat Jeroen Pauw vóór mij had gehad.

Radio Nederland zond in de meeste tijdszones uit, en dat betekende dat ik dag en nacht achter de microfoon zat. Het ergste was als er een collega ziek werd, en ik dubbele diensten moest draaien. Ik hoopte stiekem op brekend nieuws zodat ik makkelijker wakker zou blijven.

Die ervaring maakte wel dat je me op elk tijdstip een tekst onder de neus kon duwen die ik foutloos en met gepaste autoriteit uit kon spreken.

ADRENALINE MACHINE

De onrust binnen de Wereldomroep zorgde voor veel personeelsverschuivingen, en ik werd als freelancer ingehuurd voor de nieuwsredactie en presentatie. Ook leverde ik bijdragen aan de Engelse afdeling en BVN, de televisietak van RNW.

Er werden bekende Nederlanders aangetrokken om onze programma’s meer allure te geven. Ik kwam te werken met Joop van Zijl, Harmen Siezen, Noraly Beyer, Job Boot, en Hans Hoogendoorn. Het was een gouden kans om de kunst van hen af te kijken.

In m’n vrije tijd was ik actief in de NVJ en deed ik wat ik kon om de positie van freelancers te versterken. Verder gaf ik mediatrainingen aan kerkleiders die zonder knikkende knieën voor de camera wilden verschijnen.

De radio was en bleef mijn tweede thuis, en ik raakte verslaafd aan het altijd maar halen van onmogelijke deadlines, aan het werkend eten en het etend werken. Het was ongezond voor lichaam en geest, maar de hechte band met mijn collega’s en de dagelijkse adrenalinekick maakten veel goed.

MUZIKAAL INTERMEZZO

Na een lange uitzending vond ik het heerlijk om, als alle lichten waren uitgegaan, de concertvleugel op te zoeken die tussen de studios geparkeerd stond.

Op een avond improviseerde ik in het donker en zong ik zelfgeschreven liedjes, toen plotseling uit een hoek een bekende (en zeer verzorgde) stem klonk. Het was Ilse Wessel die net het laatste nieuws had gelezen.

“Wat klink je goed!” zei Ilse. “Ik had geen idee dat jij dit kon. Heb je daar nooit iets mee willen doen?”

“Ik heb vroeger wel met studentencabarets opgetreden en op bruiloften van vrienden gezongen, maar daar is het bij gebleven.”

“Nou,” zei Ilse, “als je het goed vind bel ik een vriend van mij die in de muziek zit. Ik vind dat hij je moet horen. Mag ik je telefoonnummer doorgeven?”

“Dat zou ik geweldig vinden, Ilse” zei ik. “Wat aardig van je!”

Ilse hield woord, want de volgende dag ging de telefoon.

“Meneer Strikwerda, met Gerrit den Braber” klonk een wat korzelige stem. “Ilse Wessel zegt dat wij elkaar moeten ontmoeten. Heeft u donderdag tijd?”

Zestig seconden later had ik een afspraak met één van de bekendste producers van Nederland.

Het was 2 mei 1997.

Ik kon het haast niet geloven

Paul Strikwerda ©nethervoice

PS Klik hier voor deel twee

 

Send to Kindle

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!